Doksan yedi metre tuğla; sekiz yüz yılı aşkın süredir Sevilla'nın her yönden ilk görünen yüzü. Giralda 1184 civarında büyük Muvahhit camisinin minaresi olarak doğdu ve bugün dünyanın en büyük Gotik katedralinin çan kulesidir: bir Rönesans katıyla tamamlanmış ve bronz bir rüzgârgülüyle taçlandırılmış bir Müslüman kulesi. Tepesine çıkılır, hem de merdivenle değil. Onu Avrupa'nın başka herhangi bir kulesinden farklı kılan ayrıntı budur.
Otuz beş rampa ve tek bir basamak bile yok
Muvahhitler onu inşa ettiğinde, müezzinin minareye günde beş kez çıkması gerekiyordu. Yapımcılar sarmal bir merdiven yerine, masif bir tuğla çekirdeğin çevresinde dönen, geniş ve çok hafif eğimli otuz beş rampa tasarladılar. Herkesin tekrarladığı rivayet, at sırtında çıkmak için yapıldıklarıdır; bunun yaşandığı hiçbir zaman belgelenmemiş olsa da genişlik ve eğim buna fazlasıyla elverişlidir.
Bugünkü ziyaretçi için bu çok somut bir anlama gelir: Giralda'ya çıkmak zahmetsizdir. Sondaki birkaç tanesi dışında basamak yoktur, inenlerle karşılaşılacak dar geçitler yoktur ve yolu kesmeden güzergâhtaki pencerelerin herhangi birinde durulabilir. Avrupa'nın bütün büyük çan kuleleri arasında en rahat çıkıştır.
Çıkarken tuğlaya dikkat et. Dış yüzü boydan boya kaplayan iç içe geçmiş eşkenar dörtgenler ağı olan sebka panoları ve ortasında küçük bir sütun bulunan ikiz pencereler olan ajimezler saf Muvahhit işidir. Aynı mimarların aynı yıllarda yaptığı Marakeş'teki Kutubiye'de göreceğin süsleme dilinin aynısıdır.
Yukarıda neye, aşağıda neye bakmalı
Çan katından en iyi manzara genel olarak çatılar değil, dimdik Katedralin üzerine düşen manzaradır: buradan tapınağın büyüklüğü, uçan payandalar, tonozlar ve yeşil bir kareli desene dönüşmüş Patio de los Naranjos bir anda anlaşılır. Şehrin başka hiçbir noktasından elde edilemeyen bir perspektiftir.
Güneye doğru Alcázar'ı ve bahçelerini, batıya doğru Torre del Oro ve Triana ile Guadalquivir'in kıvrımını, kuzeye doğru da Las Setas'ın uç verdiği eski şehrin teras çatılarından oluşan labirenti göreceksin. Açık bir günde ufukta Sierra de Aracena seçilir.
Aşağıda, kulenin dibinde neredeyse kimsenin aramadığı bir ayrıntı vardır: Patio de los Naranjos'a bakan köşede, tabanda yeniden kullanılmış Roma ve Vizigot kesme taşları korunur. Muvahhitler minarelerinin temelini önceki Hispalis'in taşlarıyla attılar; yani Arap kulesi kelimenin tam anlamıyla Roma şehrinin üzerine oturur.
Kaçırılmayacaklar
Otuz beş rampa
Tepeye kadar tek bir basamak yok: Avrupa'nın büyük çan kuleleri arasında en rahat çıkış.
Giraldillo
Dört metre ve bir tondan fazla bronz, 1568'den beri en hafif meltemle dönüyor.
Sebka panoları
Muvahhit eşkenar dörtgen ağı, aynı okulun eseri olan Marakeş Kutubiye'sindekinin aynısı.
Katedrale bakan manzara
Çan katından tapınak dimdik aşağıda görülür: gerçek büyüklüğünü anlamanın tek yolu.
Sevilla gezine nasıl uyar
Çıkış Katedralin biletine dahildir, dolayısıyla ayrı gezilmez: tapınağın içinden, genellikle nefleri dolaştıktan sonra girilir. Çıkmak, bakmak ve inmek için yaklaşık yirmi dakika hesapla, artı kapıdan oraya ulaşmak için geçen süre.
En iyi zaman sabahın ilk ya da akşamüstünün son saat dilimidir. Öğle saatlerinde çan katı dolar ve pencereler için sıra oluşur. Gün seçebiliyorsan pazar sabahından kaçın: saatler ayin nedeniyle kısalır.
Onu dışarıdan görmek için Plaza Virgen de los Reyes klasik manzaradır, ama en güzeli gün batımında, tuğla turuncuya döndüğünde Plaza del Triunfo'dadır, bir de nehrin öbür yakasındaki Calle Betis'ten, kule El Arenal'in çatılarının üzerinden yükselirken.
Sık sorulan sorular
Orada, yukarıda dönen o figür ne?
Muzaffer İmanı temsil eden bronz bir kadın. Onu 1568'de Bartolomé Morel döktü; yaklaşık dört metre boyunda ve bir tondan ağır, yine de en hafif esintiyle hareket ediyor. Bir elinde bir palmiye dalı, öbüründe havaya karşı kanat işlevi gören bir sancak tutuyor. Bu kadar ağır bir şeyin, bir bina büyüklüğündeki basit bir rüzgârgülü gibi çalışması beni şaşırtmaya devam ediyor.
Kule tamamen Arapların eseri değil miydi?
Tamamen değil, ve dokudaki değişime dikkat edersen belli oluyor. Eşkenar dörtgenli tuğlanın yerini taşa bıraktığı yere bak: minare orada biter ve Hristiyan eli başlar. Kuleyi taçlandıran çan katını 1568'de Hernán Ruiz yükseltti; Müslüman eserinin üzerine bir Rönesans katı oturttu. Orijinal minare, bir depremin 1356'da yere düşürdüğü, üst üste dizilmiş dört yaldızlı bronz küreyle bitiyordu. Tabanı ve tepeyi neredeyse dört yüzyıl ayırır.
Dünyada ikiz bir kulesi var mı?
Evet, ve üç kardeştirler. Muvahhitler neredeyse aynı anda ve aynı havayla üç büyük minare yükselttiler: burada Giralda, Marakeş'te Kutubiyye ve Rabat'ta Hasan Kulesi; bu ikisi Fas'ta. Bir gün oralarda yolculuk eder ve Kutubiyye'yi görürsen, o tuğlayı ve o eşkenar dörtgen panoları anında tanıyacaksın; kulemizin uzak bir kuzenine rastlamak gibi. Aynı imparatorluğu ve aynı yapı ustaları okulunu paylaşıyorlardı.
