Surların dışında, taştan şehrin yeşile uzandığı monte da Almáciga yamacındadır. Geleneğe göre onu XIII. yüzyılda Aziz Dominik de Guzmán kurdu ve XVII. yüzyılda yeniden inşa edildi. 1977'den beri burada keşişler değil Museo do Pobo Galego yaşar ve yokuşu tek başına haklı çıkaran iki şey saklar: imkânsız bir merdiven ve Rosalía de Castro'nun yattığı panteon.
Üç kollu helezon merdiven
Binanın en çok fotoğraflanan görüntüsü ve İspanya'daki barok mühendisliğin en şaşırtıcı parçalarından biridir. Aynı silindirik boşluğun içine yerleştirilmiş, birbirinden bağımsız üç helezon merdiven; asla kesişmeden ve hiçbir noktada birbirine değmeden sarmal biçiminde yükselir.
Her biri farklı bir yerden başlar ve binanın farklı bir katına çıkar; böylece üç kişi birbirini görmeden ve karşılaşmadan aynı anda yukarı çıkabilir. Asıl mantık işlevseldi —manastırın içinde geçişleri ayırmak— ama sonuç saf bir ustalık gösterisidir.
Onu, 1639 civarında doğan, katedralin baş ustası ve saat kulesi Berenguela'nın da yaratıcısı Domingo de Andrade imzaladı. Andrade bir sanatçı olduğu kadar iyi bir matematikçiydi: inşaata uygulanan geometri üzerine bir inceleme bile yazdı ve bu merdiven onun uygulamalı kanıtıdır.
Panteon ve bir ülkenin müzesi
Manastırın bir şapelinde Panteón de Galegos Ilustres bulunur ve merkezindeki parça, Galiçya edebiyatının annesi Rosalía de Castro'nun mezarıdır. 1885'te Padrón'da öldü ve altı yıl sonra bütün ülke, neredeyse devlet töreni sayılacak bir cenazeyle naaşını buraya getirmek için seferber oldu; panteon tam da onu ağırlamak için kuruldu.
Onunla birlikte Castelao —hekim, çizer ve siyasi Galiçya milliyetçiliğinin babası; naaşı Buenos Aires'teki sürgünden ancak 1984'te dönebildi—, heykeltıraş Asorey ve haritacı Domingo Fontán yatar. Uygulamada Galiçya'nın ulusal panteonudur.
Binanın geri kalanını Museo do Pobo Galego kaplar; tarım aletleri, tekneler, dokuma tezgâhları, seramikler ve gaydalarla bu ülkede daha düne kadar nasıl yaşandığını anlatır. Birinci sınıf bir etnografya müzesidir ve İspanya'daki en dürüstlerinden biridir.
Kaçırılmayacaklar
Birbirine değmeyen üç merdiven
Aynı boşlukta üç bağımsız helezon, her birinin kendi başlangıcı ve varış yeri var. Kimse kimseyle karşılaşmaz.
Matematikçi Andrade
Yaratıcısı, inşaata uygulanan geometri üzerine bir inceleme yazdı. Bu merdiven onun uygulamalı kanıtıdır.
Galiçya'nın panteonu
Rosalía de Castro, Castelao, Asorey ve Domingo Fontán. Rosalía'nın naaşını ağırlamak için 1891'de kuruldu.
Bonaval parkı
Manastırın eski mezarlığı ve sebze bahçesi; Álvaro Siza tarafından mezarlar tasarıma katılarak yeniden düzenlendi.
Santiago ziyaretine nasıl uyar
Porta do Camiño'dan yukarı çıkarak eski şehirden on dakika uzaklıkta, turist baskısının çok az olduğu bir bölgededir. Hemen yanında Álvaro Siza'nın CGAC'ı vardır ve ikisinin arasında Bonaval parkı uzanır.
Bu park manastırın eski mezarlığını ve sebze bahçesini kaplar ve şehrin en sıra dışı alanlarından biridir: taş teraslar, meşeler, tasarıma katılmış eski mezarlar ve damlar üzerinde manzaralar. Onu Siza'nın kendisi Isabel Aguirre ile birlikte yeniden düzenledi.
Müze, panteon ve merdiven için bir buçuk saat hesapla. Ve vaktin bol olsun, çünkü CGAC ve parkla birleşimi, katedral ekseni dışında Santiago'da geçirilebilecek en iyi yarım sabahtır.
Sık sorulan sorular
Domingo de Andrade kimdi?
1639 civarında doğmuş, Galiçya Barok'unun bir dâhisi. Katedralin yapı ustasıydı ve Obradoiro'nun üzerinde saatleri çaldığını duyduğun o saat kulesi Berenguela da onundur. Beni en çok büyüleyen, sanatçı olduğu kadar iyi bir matematikçi olması: mimarlığın üstünlükleri ve asaleti üzerine koca bir inceleme bile yazdı; döneminin bir taş ustası için son derece nadir bir şey. Taşı yonttuğu kadar düşünen bir adam.
Rosalía de Castro neden burada gömülü?
Çünkü Galiçya onu kendi simgesi yapmaya karar verdi. 1885'te Padrón'da öldü ve altı yıl sonra, 1891'de, bütün ülke onun kalıntılarını neredeyse devlet töreni sayılacak bir cenazeyle Santiago'ya getirmek için seferber oldu; bu anıt mezar tam da onu ağırlamak için yapıldı. Neredeyse kimsenin cesaret edemediği bir dönemde Galiçya dilinde yazdığı “Cantares Gallegos” ile dilimizin ve kültürümüzün yeniden doğuşu olan Rexurdimento'yu ateşledi. Bu yüzden çoğumuz için buraya gelmek bir anneyi ziyaret etmek gibidir.
Peki Castelao buraya nasıl geldi?
Castelao'yla hikâye daha da duygulandırıcı. Doktor, çizer ve siyasi Galiçya milliyetçiliğinin büyük babasıydı; Galiçyalı milliyetçiler için neredeyse bir kutsal kitap olan “Sempre en Galiza”yı yazdı. Diktatörlükten kaçarak 1950'de Buenos Aires'te sürgünde öldü ve kalıntıları ancak 1984'te, demokrasiye geçilmişken eve dönebildi. O dönüş ülke için çok büyük bir gündü. Onun yanında, burada yatması büyük ölçüde bir barışmadır.
