Kireç badanalı evler, mavi ve yeşil kapılar ve her yerde saksılar: duvarlarda, basamaklarda, demir parmaklıklara asılı. Alicante'nin en çok fotoğraflanan köşesidir ve onu özel kılan güzel olması değil, dağın yamacına tırmanmış, hâlâ sakinlerin yaşadığı bir mahalle olmasıdır.
Kayaya tutunmuş bir balıkçı mahallesi
Santa Cruz yüzyıllar boyunca, Benacantil'in yamacında kayanın her karışını değerlendirmek için birbirine sıkışmış minicik evleriyle, balıkçıların ve sade insanların yaşadığı yoksul bir mahalleydi. Ne saraylar vardı ne de görkemli cepheler; ölçeğini koruyan da tam olarak bu yokluktur.
Kirecin beyazı yalnızca estetik değildir. Kireç ucuzdu ve her ailenin harcayabileceği bir şeydi; üstelik gerçek yararları vardır: güneşi geri yansıtır ve buradaki gibi yazlarda evleri serin tutar, duvarları da dezenfekte eder; ilacın olmadığı zamanlarda bu hayati bir şeydi.
Dokusu dar sokaklardan, merdivenlerden ve sürekli kot farklarından oluşur, çünkü eğim düzeltilmeden onu izleyerek inşa edildi. Zorunluluğun şehirciliğidir ve denizin bir sokağın sonunda birden belirdiği o labirent etkisini yaratır.
Yılda iki kez dönüşür
Mayısta Fiestas de la Santa Cruz gelir: mahalle çiçeklerle süslenmiş haçlarla kaplanır, saksılar ve fenerler asılır, müzik çalar ve her köşede tencere yemeği kokar. O günlerde şapel yüksekteki yerinden şenliğe hâkimdir.
Haziranda, Hogueras de San Juan ile bütün Alicante bayram ateşiyle yanar ve bu sokaklar son köşesine kadar süslenir. Uluslararası turistik öneme sahip ilan edilmiş, şehrin büyük şenliğidir: karton ve ahşaptan, ninot denen hicivli figürlerle dolu dev anıtlar, sonunda cremà'da yakılır.
Yılın geri kalanında mahalle olağan hayatını sürdürür ve değeri de buradadır: sakinler saksıları sulamaya, kapı eşiğinde sohbet etmeye ve çamaşırları balkondan balkona asmaya devam eder. Bir dekor değil, yaşanan bir mahalledir ve onu bu bilinçle gezmek gerekir.
Bu da temel bir nezaket gerektirir: bunlar özel evlerdir, saksılara biri bakar ve kapılar evlere açılır. Fotoğraf çekmek tamamen kabul görür; bir evin içine göz atmak ya da başkasının basamağına oturmak o kadar değil.
Kaçırılmayacaklar
Kireç yalnızca estetik değildir
Ucuzdu, güneşi geri yansıtır ve evleri serin tutar, üstelik duvarları dezenfekte eder.
Balıkçı mahallesi
Yamaca sıkışmış minicik evler, saray yok. Bu yokluk insan ölçeğini korudu.
Mayıs ve haziran onu dönüştürür
Mayısta çiçekli haçlar, haziranda şehrin büyük şenliği Hogueras de San Juan.
Hâlâ içinde yaşanıyor
Sakinler sular, sohbet eder ve çamaşır asar. Bir dekor değil, bir mahalledir: bunu hatırlamakta fayda var.
Alicante gezine nasıl uyar
Kalenin altındaki yamaçta, eski şehirle dağın arasındadır. Mantıklı güzergâh, kaleden Ereta parkı üzerinden inip mahalleye yukarıdan girmek ve merdivenlerden aşağı süzülmektir.
Santa Cruz şapelinin yanından çıkılır ve eş katedralin ve Ayuntamiento'nun yanında eski şehre varılır. Bütün yürüyüş yarım saati rahat geçer.
Sabahın erken saatlerinde ya da akşamüstü git. Yüksek sezonda öğle saatlerinde ana sokaklarda epey kalabalık olur, üstelik güneş beyaz kirecin üzerine dik vurur ve göz kamaştırır. Bir de rahat ayakkabı: baştan sona merdiven ve yokuştur.
Sık sorulan sorular
Hogueras de San Juan tam olarak nedir?
Alicante'nin büyük şenliği, uluslararası turistik öneme sahip ilan edilmiş. San Juan gecesi, yirmi dört Haziran gecesi, şehir karton ve ahşaptan, ninot denen hicivli figürlerle dolu dev anıtlarla dolar… ve sonra hepsi “cremà”da yanar: ateşin, barutun ve toplu çılgınlığın gecesi. Yalnızca biri kurtulur, “ninot indultado” (affedilen ninot); o da sonsuza dek kendi müzesinde saklanır. Valencia'nın Fallas'ının öz kuzenidir, ama kendine özgü bir karakteri vardır.
Neden bütün evler beyaza boyalı?
Yalnızca güzel olduğu için değil, gerçi güzel. Kireç ucuzdu ve her yoksul ailenin ulaşabileceği bir şeydi, üstelik avantajları da var: beyaz güneşi geri yansıtır ve bizim bu yazlarımızda evleri serin tutar, kireç de duvarları dezenfekte eder; henüz ilaçların olmadığı zamanlarda hayati bir şey. Mahalle sakinleri her bahar cephelerini kireçle badana ederdi, neredeyse bir ritüel gibi. Bugün bir kartpostal olan şey, aslında saf zorunluluktan doğdu.
