Ένα απόμερο ξέφωτο κάτω από ένα τεράστιο δέντρο με ανοιχτή κόμη, με κυρτούς πάγκους γύρω γύρω και ένα γλυπτικό σύμπλεγμα από λευκό μάρμαρο στο κέντρο. Είναι το μνημείο του Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ, του Σεβιλλιάνου ποιητή του ανέφικτου έρωτα, που εγκαινιάστηκε το 1911 και πληρώθηκε με λαϊκό έρανο. Είναι η πιο ήσυχη γωνιά του Πάρκου Μαρία Λουίσα και αυτή που διαλέγουν οι περισσότεροι για να καθίσουν και να μην κάνουν τίποτα, αν και σχεδόν κανείς δεν προσέχει την τέταρτη μορφή, αυτή που στέκεται χωριστά από το σύμπλεγμα.
Οι τρεις ηλικίες του έρωτα
Γύρω από τον κορμό, σε μάρμαρο, κάθονται τρεις γυναίκες που αναπαριστούν τις τρεις ηλικίες του έρωτα: αυτόν που έρχεται με ελπίδα, αυτόν που ζεις στην πληρότητά του και αυτόν που φεύγει ήδη μαραμένος. Είναι σκαλισμένες με πολύ διαφορετικές εκφράσεις και η σειρά διαβάζεται από τα αριστερά προς τα δεξιά σαν μια ολοκληρωμένη ιστορία.
Και μετά υπάρχει η τέταρτη μορφή, από μπρούντζο και χωριστά από το σύμπλεγμα: ένα γυμνό αγόρι, πληγωμένο από ένα βέλος στο στήθος. Είναι ο Πληγωμένος Έρωτας, και η απόμερη θέση του δεν είναι τυχαία. Το ότι το μόνο στοιχείο από μπρούντζο και το μόνο απομονωμένο είναι η πληγή συνοψίζει αρκετά καλά την ποίηση του Μπέκερ.
Το σύνολο το σμίλεψε ο Λορέντθο Κουγιό Βαλέρα και το προώθησαν οι αδελφοί Άλβαρες Κιντέρο, οι Σεβιλλιάνοι θεατρικοί συγγραφείς, μέσω ενός λαϊκού εράνου. Εγκαινιάστηκε το 1911, όταν ο Φορεστιέ ξανασχεδίαζε το πάρκο, και είναι ένα από τα πρώτα στοιχεία του σημερινού κήπου.
Ο ποιητής και το δέντρο
Ο Μπέκερ γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1836 και πέθανε στη Μαδρίτη το 1870 σε ηλικία τριάντα τεσσάρων ετών, φτωχός και πρακτικά άγνωστος. Η φήμη ήρθε αργότερα: κάποιοι φίλοι του συγκέντρωσαν και εξέδωσαν τους σκόρπιους στίχους του, τις «Ρίμες», και το βιβλίο έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα της ισπανικής λογοτεχνίας. Ουσιαστικά επινόησε τη σύγχρονη ποίηση στα καστιλιάνικα.
Το δέντρο που σκεπάζει τα πάντα είναι ένα βαλτοκυπάρισσο, ένα ταξόδιο που φυτεύτηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, πολύ πριν από το μνημείο. Είναι από τα γηραιότερα δέντρα του πάρκου και η ανοιχτή κόμη του λειτουργεί ως φυσική στέγη του πλατώματος: το σύνολο σχεδιάστηκε για να χωράει ακριβώς από κάτω.
Η σκιά που ρίχνει είναι πυκνή ακόμη και το μεσημέρι, και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που αυτό είναι το πιο πολυσύχναστο σημείο του κήπου. Οι Σεβιλλιάνοι έρχονται εδώ για να διαβάσουν, να μελετήσουν και να περιμένουν. Είναι ένα από τα λίγα μνημεία της πόλης που ο κόσμος χρησιμοποιεί καθημερινά αντί να το φωτογραφίζει.
Μη χάσεις
Οι τρεις ηλικίες του έρωτα
Σε μάρμαρο και στη σειρά: αυτός που έρχεται, αυτός που ζεις και αυτός που φεύγει.
Ο Πληγωμένος Έρωτας
Από μπρούντζο και χωριστά από το σύμπλεγμα. Η μόνη μορφή απομονωμένη, και η μόνη με ένα βέλος στο στήθος.
Το βαλτοκυπάρισσο
Φυτεύτηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, πριν από το μνημείο. Το γλυπτό σχεδιάστηκε για να χωράει από κάτω.
Πυκνή σκιά το μεσημέρι
Γι' αυτό είναι η πιο πολυσύχναστη γωνιά του πάρκου. Εδώ ο κόσμος διαβάζει, μελετά και περιμένει.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Βρίσκεται μέσα στο Πάρκο Μαρία Λουίσα, λίγα λεπτά από το Πλάτωμα του Σαν Ντιέγο και στον φυσικό δρόμο προς την Κρήνη των Λεόντων και την Πλάθα δε Αμέρικα.
Δεν είναι σημαδεμένο με προφανή τρόπο και φτάνεις σε αυτό στρίβοντας γύρω από έναν φράχτη από θάμνους, που είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο ο Φορεστιέ ήθελε να λειτουργεί το πάρκο: με ανακάλυψη, όχι με δρομολόγιο. Αν το ψάξεις στον χάρτη θα το βρεις· αν απλώς περπατάς, θα εμφανιστεί.
Μια σημείωση για ταξιδιώτες που βιάζονται: αν πρόκειται να κάνεις μόνο μία στάση μέσα στο πάρκο, ας είναι αυτή. Βρίσκεται δέκα λεπτά από την Πλάθα δε Εσπάνια, έχει εγγυημένη σκιά και είναι το μέρος όπου καταλαβαίνεις καλύτερα σε τι χρησιμεύει ένας κήπος σε μια πόλη σαν αυτή.
Συχνές ερωτήσεις
Και ποιος ήταν στ' αλήθεια ο Μπέκερ;
Ένας ποιητής με μια ζωή σαν θλιμμένο μυθιστόρημα. Ο Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1836 και πέθανε στη Μαδρίτη μόλις τριάντα τεσσάρων χρονών, φτωχός και αρκετά άγνωστος. Η φήμη τού ήρθε μετά τον θάνατό του: κάποιοι φίλοι μάζεψαν και εξέδωσαν τους στίχους του, εκείνες τις «Ρίμες» που μιλούν για έρωτα και απογοήτευση, και κατέληξαν να γίνουν ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία της ισπανικής ποίησης. Γι' αυτό αυτή η γωνιά είναι τόσο δική του: εδώ ζει ακόμη ο ποιητής που όσο ζούσε σχεδόν κανείς δεν πρόλαβε να διαβάσει.
Και ποιος του έστησε αυτό το μνημείο;
Το σκάλισε ο γλύπτης Λορέντθο Κουγιό Βαλέρα, δημιουργός όλου του συνόλου που έχεις μπροστά σου. Όμως η ιδέα γεννήθηκε από την αγάπη δύο επιφανών συμπατριωτών του, των αδελφών Άλβαρες Κιντέρο, των διάσημων σεβιλιάνων θεατρικών συγγραφέων, που ξεκίνησαν έναν λαϊκό έρανο για να το πληρώσουν. Δηλαδή αυτό το μνημείο δεν το έστησε ούτε κάποιος βασιλιάς ούτε κάποιος δήμος: το πλήρωσε ο ίδιος ο κόσμος, με μικρές εισφορές, επειδή αγαπούσε τον ποιητή του.
