Ένα μπαρόκ παλάτι του 18ου αιώνα με δύο δίδυμους πύργους τριάντα πέντε μέτρων που πλαισιώνουν μια πρόσοψη τέλειας συμμετρίας. Είναι σχεδιασμένο για να το βλέπεις κατά μέτωπο, από το κέντρο της πλατείας, και καλό είναι να το ακούσεις: να σταθείς εκεί και να το αγκαλιάσεις ολόκληρο με το βλέμμα είναι ακριβώς το εφέ που επιδίωκε όποιος το σχεδίασε.
Ογδόντα χρόνια για να τελειώσει μια πρόσοψη
Οι εργασίες ξεκίνησαν στις αρχές του 18ου αιώνα και κράτησαν δεκαετίες εξαιτίας θανάτων των υπευθύνων και οικονομικών δυσχερειών, ώσπου ο αρχιτέκτονας Λορέντθο Τσάπουλι τις ολοκλήρωσε το 1780. Αυτή η βραδύτητα είναι συνηθισμένη στην ισπανική δημόσια αρχιτεκτονική της περιόδου, που εξαρτιόταν εντελώς από τα οικονομικά του δήμου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα συγκρατημένο ύστερο μπαρόκ: τρεις όροφοι που κλείνουν με κιγκλίδωμα, δύο δίδυμοι πύργοι και μια μεγάλη κεντρική πύλη. Η συμμετρία είναι αυστηρή και η διακόσμηση συγκεντρώνεται στον κεντρικό άξονα, εκεί όπου το κτίριο θέλει να κοιτάξεις.
Στην κεντρική πόρτα, πρόσεξε τους σολομώντειους κίονες —στριφογυριστούς σαν κορμός κληματαριάς— και το οικόσημο της πόλης σκαλισμένο σε λευκό μάρμαρο από πάνω τους. Είναι το μόνο σημείο όπου το κτίριο επιτρέπει στον εαυτό του πληθωρικότητα.
Οι αίθουσες, και μια βασίλισσα που ήρθε με τρένο
Μέσα σώζονται επίσημες αίθουσες με έργα ντόπιων ζωγράφων, ανάμεσά τους η Σαλόν Αθούλ (η Γαλάζια Αίθουσα), και ο θάλαμος όπου κοιμήθηκε η Ισαβέλλα Β΄ στην επίσκεψή της στο Αλικάντε. Αυτή η λεπτομέρεια έχει περισσότερο περιεχόμενο απ' όσο φαίνεται.
Η βασίλισσα ήρθε το 1858 για να εγκαινιάσει τη σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε τη Μαδρίτη με το Αλικάντε, ένα από τα μεγάλα έργα μηχανικής της εποχής, που για πρώτη φορά έφερνε την πρωτεύουσα κοντά στη Μεσόγειο. Το ότι η μονάρχης έκανε το ταξίδι αυτοπροσώπως δείχνει το συμβολικό βάρος του γεγονότος.
Αυτός ο σιδηρόδρομος άλλαξε την πόλη. Το Αλικάντε έγινε το φυσικό λιμάνι της Μαδρίτης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ανθρώπων, και μεγάλο μέρος της αστικής του ανάπτυξης τον 19ο και τον 20ό αιώνα εξηγείται από εκεί.
Στο δάπεδο του προθαλάμου βρίσκεται η Κότα Θέρο (το υψομετρικό σημείο μηδέν), το σημείο από το οποίο μετριούνται όλα τα υψόμετρα της Ισπανίας πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με βάση τον παλιρροιογράφο του λιμανιού του Αλικάντε. Είναι ένα ελάχιστα γνωστό και αρκετά αξιοσημείωτο στοιχείο: κάθε υψόμετρο της χώρας υπολογίζεται σε σχέση με αυτό το κτίριο.
Μη χάσεις
Ογδόντα χρόνια εργασιών
Ξεκίνησε στις αρχές του 18ου αιώνα και το ολοκλήρωσε ο Λορέντθο Τσάπουλι το 1780, ανάμεσα σε θανάτους και δυσχέρειες.
Δύο πύργοι 35 μέτρων
Αυστηρή συμμετρία, με τη διακόσμηση συγκεντρωμένη στον κεντρικό άξονα και σολομώντειους κίονες στην πύλη.
Εδώ κοιμήθηκε η Ισαβέλλα Β΄
Ήρθε το 1858 για να εγκαινιάσει τον σιδηρόδρομο Μαδρίτη-Αλικάντε, που έκανε την πόλη λιμάνι της Μαδρίτης.
Η Κότα Θέρο της Ισπανίας
Στον πρόθαλαμο: το σημείο από το οποίο μετριούνται όλα τα υψόμετρα της χώρας πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Δεσπόζει στην πλατεία του Δημαρχείου, στην παλιά πόλη, δύο λεπτά από τον συγκαθεδρικό ναό και πέντε από την Εξπλανάδα. Είναι υποχρεωτικό πέρασμα της διαδρομής στο κέντρο.
Το εσωτερικό επισκέπτεται κανείς σε περιορισμένα ωράρια που εξαρτώνται από τη δραστηριότητα του δήμου, οπότε καλό είναι να το ελέγξεις πριν. Την Κότα Θέρο, στον πρόθαλαμο, τη βλέπεις απλώς μπαίνοντας στο φουαγιέ.
Στάσου στο κέντρο της πλατείας για να το κοιτάξεις, μέτρησε τα παράθυρα και πρόσεξε τους δύο πύργους: αυτή την κατά μέτωπο θέαση ζητάει το κτίριο. Και με το απογευματινό φως, η χρυσαφένια πέτρα της πρόσοψης κερδίζει αρκετά.
Συχνές ερωτήσεις
Από πού βγαίνει το όνομα του Αλικάντε;
Από πολύ παλιά και με ένα πανέμορφο νόημα. Οι Ρωμαίοι είχαν εδώ κοντά μια πόλη που λεγόταν Λουκέντουμ, που σημαίνει περίπου «πόλη του φωτός». Όταν ήρθαν οι μουσουλμάνοι, το έκαναν Αλ-Λακάντ, και από εκεί βγήκαν το Αλακάντ στα βαλενθιανά και το Αλικάντε στα καστιλιάνικα. Πρόσεξε πόσο ταιριαστό: μια πόλη λουσμένη στον ήλιο σχεδόν όλο τον χρόνο κουβαλάει το φως μέσα στο όνομά της εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.
Και γιατί ήρθε να κοιμηθεί εδώ μια βασίλισσα;
Για έναν λόγο πολύ της εποχής της: το τρένο. Το χίλια οκτακόσια πενήντα οκτώ εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε τη Μαδρίτη με το Αλικάντε, ένα από τα μεγάλα έργα της εποχής, που επιτέλους έφερνε την πρωτεύουσα κοντά στη θάλασσα. Η Ισαβέλλα Β΄ η ίδια έκανε το ταξίδι για να το γιορτάσει, και η πόλη τη φιλοξένησε με μεγάλη πολυτέλεια σε αυτό το παλάτι. Εκείνο το τρένο άλλαξε το Αλικάντε για πάντα: έκανε το λιμάνι και τις παραλίες του την έξοδο στη θάλασσα όλης της Μαδρίτης.
