Cztery cylindryczne wieże zwieńczone łupkiem, mury z jasnego kamienia i wygląd zamku z bajki w samym centrum León: to dzieło Antoniego Gaudíego, jedno z nielicznych, jakie istnieją poza Katalonią. Wzniósł je w zaledwie dziesięć miesięcy, między 1891 a 1892 rokiem, a ówcześni mieszkańcy León zakładali się, że się zawali.
Gaudí w León, i to w pośpiechu
Zlecenie przyszło od kupców bławatnych, którzy potrzebowali budynku o mieszanym przeznaczeniu: magazyn na parterze i mieszkania na wynajem na wyższych piętrach. Nazwa Botines pochodzi od poprzedniego właściciela interesu, Homs i Botinàs, a jej kastylijska forma utrwaliła się w codziennym użyciu.
Projekt trafił do Gaudíego drogą mecenatu: Eusebi Güell, jego wielki klient z Barcelony, znał inwestorów. Zbiegł się też w czasie z pałacem biskupim w Astordze, czterdzieści kilometrów dalej, więc architekt miał jednocześnie dwie budowy w prowincji León.
Styl jest neogotycki, z wieżyczkami na narożnikach, fosą wokół budynku i obróbką kamienia, która nawiązuje do średniowiecznej architektury okolicy. To Gaudí powściągliwy, zupełnie inny niż ten z bazyliki Sagrada Família czy La Pedrery, a ta powściągliwość wynika zarówno z otoczenia, jak i z terminu.
Konstrukcja, która miała się zawalić
To, co naprawdę nowatorskie, jest w środku i nie widać tego z ulicy. Gaudí rozwiązał parter konstrukcją z żeliwnych filarów, która pozostawiała przestrzeń praktycznie otwartą, bez wewnętrznych ścian nośnych – coś niespotykanego w budynku tego typu w 1891 roku.
Tak bardzo zbiło to z tropu miejscowych fachowców, że rozeszła się plotka, iż budynek runie. Nie runął: ponad wiek później stoi mocno, a dzięki tej swobodzie konstrukcji jego sale mogą dziś służyć jako przestrzeń wystawowa prawie bez przeróbek.
Nad głównym wejściem jest wykuty w kamieniu św. Jerzy wbijający włócznię w smoka i to właśnie ten szczegół trzeba wypatrzyć na fasadzie. A na ławce przy budynku siedzi postać samego Gaudíego z brązu, który robi notatki i patrzy na swoje dzieło: to zdjęcie robi sobie każdy.
Od kilku lat w budynku mieści się Muzeum Casa Botines i można go zwiedzać w środku, z meblami, łukami i odtworzonymi mieszkaniami. To jedyny sposób, żeby zobaczyć wnętrze mieszkalne Gaudíego poza Katalonią.
Nie do przegapienia
Gaudí poza Katalonią
Jedno z nielicznych jego dzieł poza rodzinnym regionem. Powstawało w tym samym czasie co pałac w Astordze, 40 km dalej.
Dziesięć miesięcy budowy
Między 1891 a 1892 rokiem. Na dole magazyn tkanin, na górze mieszkania na wynajem.
Otwarty parter dzięki żeliwu
Żelazne filary i prawie żadnych ścian nośnych. Miejscowi fachowcy zakładali się, że budynek się zawali.
Gaudí z brązu
Siedzi na ławce przy fasadzie, robi notatki i patrzy na swoje dzieło. Obowiązkowe zdjęcie.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie León
Stoi przy Plaza de San Marcelo, w samym centrum, pięć minut od katedry. Obok wznosi się renesansowy Palacio de los Guzmanes, dziś siedziba Rady Prowincji (Diputación), a oglądanie obu budynków razem to lekcja kontrastu, która nie wymaga wyjaśnień.
Obejdź cały budynek, zanim wejdziesz: każdy narożnik jest inny, a tylna fasada w niczym nie przypomina frontowej. Najlepsze światło do zdjęć jest po południu, kiedy słońce pada wprost na fasadę od strony placu.
Wstęp do muzeum jest płatny, a zwiedzanie trwa dobrą godzinę. Jeśli masz mało czasu, a dzieła Gaudíego znasz już z Barcelony, wystarczy obejrzeć go z zewnątrz; jeśli nie, wnętrze jest warte zachodu.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że Gaudí coś ukrył w fasadzie?
Krąży o tym piękna historia, i tym razem prawdziwa. Po zakończeniu budowy Gaudí włożył ołowianą tubę z oryginalnymi planami i dokumentami budynku do wnętrza rzeźby św. Jerzego, która wieńczy wejście. Nikt o tym nie wiedział przez dziesięciolecia, aż znaleziono ją podczas restauracji. Kapsuła czasu podpisana przez geniusza.
