To symbol Cuenki i sylwetka ze wszystkich pocztówek, wyrastająca pośrodku esplanady w najwyższym i najstarszym punkcie pierwszej osady. To także najbardziej sporny zabytek miasta, bo to, co widać dziś, jest efektem dwóch restauracji z XX wieku, które całkowicie zmieniły jego wygląd.
Wieża strażnicza na muzułmańskich korzeniach
W czasach muzułmańskiej Cuenki wznosiła się tu wieża, która wypatrywała, co dzieje się na drogach, i strzegła miasta, w punkcie górującym nad esplanadą, na której stał pierwszy ośrodek miejski. Na tych korzeniach wyrosła wieża, którą widać dziś.
Jest udokumentowana od dawna: na rysunku z 1565 roku Flamand Anton van den Wyngaerde – który przemierzał Hiszpanię, portretując miasta na zamówienie Filipa II – przedstawił ją już z kwadratowym rzutem, górującą nad wąwozem. Te widoki to niezwykłe źródło wiedzy o tym, jak wyglądały hiszpańskie miasta przed swoimi przemianami.
W 1532 roku kowal Esteban Limosín zwieńczył jej hełm krzyżem i wiatrowskazem obitymi blachą cynowaną, żeby lśniły z daleka. Wieża zegarowa musiała być widoczna: była instrumentem, który porządkował wspólny czas miasta.
Restauracje i spór
Pioruny i najazd francuski poważnie ją zniszczyły. W 1926 roku Fernando Alcántara przebudował ją w stylu neomudéjar, usunął stary hełm i dodał dzwonnicę, całkowicie zmieniając zwieńczenie, które miała przez cztery stulecia.
A w 1970 roku druga restauracja nadała jej dzisiejszy wygląd fortecy, z blankami, w poszukiwaniu bardziej średniowiecznego charakteru, zgodnego z tym, jak wtedy wyobrażano sobie dawną wieżę. To właśnie ta interwencja wciąż budzi spory.
To klasyczny spór o restaurację zabytków: czy zachować to, co jest, przywrócić udokumentowany wcześniejszy stan, czy zbudować idealny obraz tego, czym zabytek rzekomo był. Tu wybrano trzecią drogę i efektem jest zabytek autentyczny pod względem miejsca i historii, ale o wyglądzie w dużej mierze wymyślonym.
Mimo to jest niekwestionowanym symbolem miasta i miejscem, które każdy mieszkaniec Cuenki wskazuje, mówiąc „to jest Cuenca”. To także zbiorowy zegar: tu mieszkańcy zbierają się w sylwestrową noc, żeby jeść winogrona przy biciu jej dzwonów.
Nie do przegapienia
Najstarszy punkt
Na miejscu wieży strażniczej muzułmańskiej Cuenki, w punkcie górującym nad pierwszą osadą.
Uwieczniona w 1565 roku
Flamand Anton van den Wyngaerde narysował ją z kwadratowym rzutem, górującą nad wąwozem, na zamówienie Filipa II.
Zmieniły ją dwie restauracje
W 1926 roku styl neomudéjar i nowa dzwonnica; w 1970 roku blanki. Jej obecny wygląd wciąż budzi spory.
Zegar miasta
Mieszkańcy Cuenki jedzą tu sylwestrowe winogrona przy biciu jej dzwonów, jak na Puerta del Sol.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Cuenki
Stoi na esplanadzie Mangana, w połowie drogi między dolnym miastem a górnym starym miastem, więc jest naturalnym pierwszym przystankiem w drodze na górę. Z punktu widokowego na esplanadzie widać wąwóz Júcar i dużą część nowego miasta.
Stąd idzie się dalej w górę, w stronę Plaza Mayor i katedry, a trasa wciąż nabiera wysokości aż do zamku. To nieustanne podejście, ale krótkimi odcinkami i z widokami na każdym z nich.
Wstęp na esplanadę jest wolny o każdej porze i warto zajrzeć tu także nocą: wieża jest oświetlona, a z punktu widokowego widać rozświetlone dolne miasto. Obok zachowały się pozostałości archeologiczne dawnej twierdzy.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że tutaj je się winogrona w sylwestra?
W Cuence ostatniej nocy roku nie spędza się na byle jakim placu: mieszkańcy zbierają się u stóp tej wieży, żeby zjeść winogrona przy biciu jej zegara, tak jak w Madrycie pod zegarem na Puerta del Sol. Mangana także i w tym jest zegarem miasta.
